دوشنبه , تیر ۳ ۱۳۹۸
صفحه نخست / علمی و آموزشی / بهداشت کودکان / بهداشت کودکان و اقدامات درمانی و پیشگیری از بیماریهای آنها در سنین مختلف.
کودکان
کودکان

بهداشت کودکان و اقدامات درمانی و پیشگیری از بیماریهای آنها در سنین مختلف.

اقدامات درمانی بهداشت کودک به هنگام مسمومیت

محیط خانه، عامل اصلی بروز مسمویت در کودک است، تمام خانواده ها باید در جمع آوری مواد و داروهایی که منجر به بروز مسمومیت در کودکان می شود دقت و توجه زیادی داشته باشند.

اقدامات درمانی بهداشت کودک به هنگام مسمومیت کودک کدام است؟
دکتر فرنقی فلوشیپ سم شناسی بالینی و مسمومیت های اطفال، با اشاره به اینکه کودک از خانواده آموزش می بیند، گفت: بهتر است خانواده ها دور از چشم کودک موادی که می دانند ممکن است به کودک صدمه وارد کند، مانند مواد شوینده، مواد شیمیایی، قلیا، تینر و حتی متادون و داروهای مایع را دور از دسترس کودک و در داخل کابینتی که قفل دارد قرار دهند، چرا که کودک به دلیل کنجکاوی که دارد ممکن است آنها را بخورد.

عدم نگهداری بسیاری از داروها در یخچال و در شیشه هایی که در آنها به راحتی باز نمی شود، می تواند در بروز مسمومیت ها نقش موثری داشته باشد. همچنین عدم نگهداری داروهایی که تاریخ مصرف آنها گذشته و فاسد شده است، می تواند راهکاری موثر در جلوگیری از بروز مسومیت باشد.

دادن شیر به کودک در زمان مسمومیت و وادار کردن او به استفراغ کار غلط و اشتباهی است، که اکثر خانواده ها انجام می دهند بدون اینکه به این مسئله توجه داشته باشند که استفراغ باعث می شود آسیب شدیدی به کودک برسد و شرایط را بدتر کند.

خانواده ها باید از ابتدا به کودک بگویند که قرص با شکلات و تنقلات متفاوت است، تا اشتباهی آن را نخورد. آنها باید دقت کنند که در مقابل کودک کارهای خطرناک مثل مشاجره، اقدام به خودکشی و حتی خوردن دارو نکنند، زیرا کودک به راحتی از خانواده این کار را یاد می گیرد و به طور قطع آن را انجام می دهد.

به خانواده ها توصیه می شود در مواجهه با بروز مسمویت با مواد سوزاننده و اسید حتما صورت کودک را با مایع زیاد شست و شو دهند و اگر محیط آلوده به گاز منواکسیدکربن است، کودک را از آنجا خارج کنند. همچنین اگر کودک بدحال است؛ در اسرع وقت از اورژانس کمک بگیرند و حتی در شرایط عادی هم کودک را برای درمان و معاینه به مراکز درمانی منتقل کنند.

روش های مختلف دارو دادن به کودکان در سنین مختلف

خوراندن دارو به کودکان به خصوص در سنین زیر یک سال مشکل است چون در این سنین رفلکس بلع قوی است که با مقادیر کمی از قطره یا شربت هم ممکن است کودک تمام دارو و حتی شیری که خورده را بالا بیاورد.

علاوه بر این، مایع بودن دارو سبب می شود که هنگام ریختن دارو در پیمانه نتوان با دقت زیادی میزان دارو را اندازه گیری کرد، به همین علت ممکن است نتوان برآورد صحیح از اینکه چه مقداری از دارو را کودک تف کرده و چه مقداری را قورت داده انجام داد.

والدین روش های مختلفی برای دادن این داروها به کودک دارند اما ممکن است بعضی از این روش ها چندان مورد تایید پزشکان نباشد و گاه بعضی از آنها اثر دارو را از بین ببرد. نکات زیر می تواند به والدین در مورد روش های مختلف دارو دادن به کودکان در سنین مختلف کمک کند:

وادار کردن کودک به انجام کاری که دوست ندارد، واقعا سخت است؛ به خصوص که این کار خوردن خوراکی تلخ و عجیبی باشد که هر چند ساعت باید تکرار شود. کودک در زمان بیماری معمولا لجبازتر و بدحال تر است و همین، دادن دارو را به او سخت تر می کند.

والدین روش های مختلفی برای دادن این داروها به کودک دارند. به طور مثال برای راحت تر شدن کار، بعضی داروها را می توان با آب یا شیر رقیق به کودک بخورانید که البته در این مورد مشورت با دکتر داروساز حاضر در داروخانه ها ضروری است.

به همین جهت نکاتی را قبل از مصرف دارو به کودکان باید مورد توجه قرار داد. به عنوان مثال قبل از دادن دارو به کودک دستورالعمل داخل جعبه را باید به دقت مطالعه کرد و دارو را به همان اندازه که پزشک تجویز کرده به کودک بدهیم.

اگر کودکی دارید که همزمان باید چند داروی مختلف مصرف کند، از مراقبین بهداشتی و پزشک درباره تداخل داروهایی که مصرف می کند سوال کنید.

هنگام دادن دارو به دستور نوشته شده و تفاوت بین قاشق چایخوری و مرباخوری و غذاخوری توجه کنید، بهتر است از وسیله توصیه شده یا همراه با دارو (مثل قطره چکان یا پیمانه) استفاده کنید.

اگر میزان مصرف با پیمانه قابل اندازه گیری نیست بهتر است برای اندازه گیری از سرنگ های مناسب استفاده کنید. مثلا برای اندازه گیری ۳ سی سی می توانید از سرنگ ۵ سی سی استفاده کنید.

هنگام دادن دارو به خصوص داروهای بدون نسخه به وزن کودک توجه کنید. معمولا در دستورالعمل دارو میزان دوز توصیه شده بر اساس وزن کودک نوشته شده است. قبل از دادن دارو به کودک نوع دارو و میزان آن را با نسخه کنترل کنید و هنگام اضافه کردن آب به داروهایی که به شکل سوسپانسیون هستند، دقت کنید که کمتر یا بیشتر از حد نشانه آب نریزید اما ممکن است بعضی از این روش ها چندان مورد تایید پزشکان نباشد و گاه بعضی از آنها اثر دارو را از بین ببرد.

نکات زیر می تواند به والدین در مورد روش های مختلف دارو دادن به کودکان در سنین مختلف کمک کند.

هنگام دادن دارو به دستور نوشته شده و تفاوت بین قاشق چایخوری و مرباخوری و غذاخوری توجه کنید

چگونه به نوزاد دارو دهیم؟
۱- اگر به تنهایی به نوزاد دارو می دهید، می توانید ابتدا دارو را در سرنگ آماده کنید و بعد در حالی که او را در بغل دارید یا روی یک سطح مطمئن قرار داده اید، آرام دهان نوزاد را باز کنید و دارو را به سمت داخل دهان و عقب دهان و به سمت گونه نوزاد تخلیه کنید. (در این کار بسیار دقت کنید.)

در این قسمت از دهانه نوزاد، جوانه چشایی وجود ندارد و نوزاد متوجه طعم متفاوت دارو نخواهد شد. اگر به جای سرنگ از قاشق مدرج استفاده می کنید باید قاشق را در داخل لب پایین نوزاد قرار دهید و در حالی که دهان نوزاد را نیمه بسته نگاه می دارید قاشق را به سمت بالا ببرید تا دارو به آهستگی داخل دهان نوزاد تخلیه شود.

۲- می توانید برای اینکه نوزاد راحت تر دارو را بخورد آن را با کمی شیرخشک یا شیر مادر مخلوط کنید اما توجه داشته باشید که به هیچ وجه دارو را با یک شیشه شیر کامل مخلوط نکنید چون ممکن است کودک نتواند در یک نوبت همه شیر را بخورد و میزان دارویی که دریافت می کند کمتر از دوز تجویز شده باشد.

۳-سرنگ ها بهترین وسیله برای اندازه گیری میزان دارو و همچنین نگهداری دارو برای دفعات بعدی استفاده است.

۴- از پزشک بخواهید تا دفعات دارو دادن به نوزاد را بیشتر کند و به جای آن در هر دفعه دوز دارویی کمتری به نوزاد بدهید تا نوزاد راحت تر بتواند دارو بخورد.

۵- سعی کنید روند دارو دادن به نوزاد را سریع انجام دهید تا نوزاد اذیت نشود و دارو خوردن برایش تبدیل به تجربه آزار دهنده ای نشود.

۶- بیشتر داروهایی که برای نوزادان وجود دارد به صورت مایع است و همین دادن دارو را به نوزاد راحت تر می کند. اکثر این داروها به وسیله طعم دهنده های مصنوعی شیرین شده است تا طعم آنها نوزاد را اذیت نکند. با این حال متفاوت بودن طعم این داروها ممکن است موجب شود که نوزاد به راحتی خوردن این داروها را قبول نکند.

دادن دارو به نوزاد بهتر است توسط ۲ نفر انجام شود، به این صورت که نوزاد را در یک ملحفه یا قنداق بپیچید که دست و پا نزند و در حالی که مادر یا فرد دیگری نوزاد را در بغل گرفته است، دارو توسط نفر دوم به او داده شود. فردی که نوزاد را در بغل دارد می تواند به آرامی با انگشت چانه نوزاد را به پایین بکشد تا دهانش باز شود.

۷- حین دارو دادن به آرامی برای نوزاد آواز بخوانید یا با او حرف بزنید تا احساس آرامش کند. اگرچه نوزاد متوجه معنی حرف های شما نخواهد شد اما لحن آرام شما و تن صدای شما می تواند باعث احساس امنیت و اطمینان کودک شود.

۸- برای قطره های چشمی حتما به کمک یک بزرگسال دیگر احتیاج است. در حالی که یک بزرگسال نوزاد را ثابت در بغل دارد، فرد دیگر باید به آرامی پلک پایین را به سمت پایین کشیده و اجازه دهد تا قطره بین چشم و پلک پایین بریزد. بعد از ریختن قطره چشمی مدتی سر نوزاد را به سمت عقب نگه دارید تا دارو از چشم نوزاد بیرون نریزد.

۹- برای ریختن قطره در گوش نوزاد، نوزاد را روی تخت یا یک سطح مطمئن قرار دهید به طوری که گوش مبتلای کودک به سمت بالا باشد. بعد از ریختن قطره به گوش نوزاد کمی صبر کنید تا دارو کاملا درون کانال گوش جریان پیدا کند، سپس با ملایمات قسمت غضروفی کوچکی که در جلوی کانال گوش قرار دارد را چند بار فشار دهید تا دارو به سمت داخل گوش برود و به بیرون سرریز نکند.

۱۰-دارو باید توسط سرنگ مدرج، قطره چکان یا قاشق های مخصوص دارو به نوزاد داده شود تا دوز صحیح دارو در هر وعده دارو دادن به نوزاد رعایت شود. نوزادان در ماه های ابتدایی عمر قادر به خوردن از لبه قاشق های معمولی نیستند و بیشتر چیزی که می خورند از گوشه دهانشان خارج می شود.

برای کودکان بزرگتر از یک سال
۱- مواد طعم دهنده طبیعی و آبمیوه ها هم می توانند به داروها اضافه شوند و خوردن آن را برای کودک ساده تر کنند. داروهای بدمزه را می توان با آب پرتقال یا … مخلوط کرد. در داروخانه هم می توان مواد طعم دهنده مصنوعی متناسبی با طعم های آشنا برای کودک مانند طعم آدامس یا شربت را تهیه کرد و دارو را با آنها مخلوط کرد اما باید توجه داشت که در هر وعده دادن دارو باید کودک همه ماده ای که دارو با آن مخلوط شده است را بخورد و چیزی باقی نماند.

۲- به خاطر داشته باشید که یک قاشق چایخوری معادل ۵ میلی لیتر و یک قاشق غذاخوری معادل ۱۵ میلی لیتر از مایع است.

۳- داروها را همیشه در یک زمان و مکان خاص به کودک بدهید. کودک بعد از مدتی شرطی می شود و می پذیرد که در این زمان خاص باید دارو مصرف کند.

۴-اگر کودک به حدی بزرگ است که می توانید با او در مورد خوردن دارو حرف بزنید برایش عواقب دارو نخوردن را توضیح دهید. به کودک اجازه دهید که در مورد بعضی از مراحل دارو خوردن خودش تصمیم بگیرد، مثلا اینکه دوست دارد چه کسی به او دارو بدهد یا اینکه دوست دارد در کجا دارویش را بخورد و بعد از خوردن دارو چه نوع آبمیوه هایی دوست دارد اما همواره در نظر داشته باشید که کودک نباید فکر کند می تواند در مورد خود دارو خوردن هم با شما بحث کند.

۵-کودکان برخلاف نوزادان به راحتی اجازه دادن دارو به خود را نمی دهند. بهتر است والدین ابتدا علت دادن دارو را با زبانی ساده برای کودک توضیح دهند و داستانی ساده در مورد بیماری و کمک دارو برای کودک تعریف کنند. سپس از کودک بخواهند که خودش نیز در این کار به والدین کمک کند و مراحل ساده کار را خود کودک انجام دهد.

۶- برای بهتر کردن طعم دارو می توان آنها را در یخچال نگهداری کرد. خنک کردن دارو باعث می شود طعم آن قابل تحمل تر شود. از پزشک در مورد اینکه چه داروهایی را می توان در یخچال نگهداری کرد سوال کنید.

۷-در صورتی که کودک به اندازه ای بزرگ است که می تواند خودش دارو بخورد اجازه بدهید با نظارت شما خودش این کار را انجام دهد.

۸- کودکانی که هنوز به راحتی نمی توانند از فنجان یا قاشق چیزی بخورند را باید مانند نوزاد در نظر گرفت و همچنان از قطره چکان یا سرنگ یا قاشق مدرج استفاده کرد. برای اندازه گیری دارو در فنجان مدرج باید آنرا روی یک سطح صاف قرار داد و سپس همسطح با آن به میزان دارو نگاه کرد و مقدار مناسب را اندازه گرفت.

۹- به هیچ وجه کودک را فریب ندهید و بدون اطلاعش به او دارو ندهید چون ممکن است موجب مقاومت بعدی او در خوردن غذاهای عادی هم شود.

۱۰- برای اینکه کودک راحت تر خوردن دارو را قبول کند می توان با یک نمایش کوچک ابتدا کمی از دارو را به عروسک محبوب کودک داد یا حتی خود والدین می توانند کمی مولتی ویتامین را به عنوان دارو بخورند تا کودک متوجه شود که دارو خوردن کار عجیبی نیست.

۱۱- یکی از روش های ساده تر کردن خوردن دارو توسط کودک، بی حس کردن جوانه های چشایی اوست. قبل از دادن دارو، به او نوشیدنی سرد بدهید. می توانید با آبمیوه طبیعی برای او یخمک سرد درست کنید تا با خوردن آن جوانه های چشایی اش بی حس شود. این خوردنی ها می توانند به عنوان پاداشی زودهنگام برای خوردن داروها به کار روند.

۱۲- بعضی از انواع دارو مانند قرص ها را می توان با کمی غذا هم مخلوط کرد و به کودک داد. قرص ها معمولا طعم بدی ندارند و قرص هایی که قابل خرد کردن هستند را می توان با غذای کودک مخلوط کرد.

۱۳-اگر کودک برای خوردن دارو مقاومت کرد، مدت کوتاهی به او استراحت بدهید. اجازه بدهید تا کمی آرام شود و سپس دارو دادن به او را شروع کنید. قبل از دارو دادنه دوباره به کودک به او یک لیوان آب بدهید، او را در آغوش بگیرید و به او محبت کنید و از او بخواهید تا در خوردن دارو به شما کمک کند.

نکات دیگری که در اینجا حایز اهمیت است این است که:

۱- به حافظه خود اعتماد نکنید
از دکتر کودک تان بخواهید دستورات دارویی از جمله دوز مناسب و زمانی از روز که باید دارو به کودک داده شود را بنویسد. این امر به خصوص در مواردی که بیش از یک فرد بزرگسال از کودک مراقبت می کند، مفید است.

۲- منظم باشید
منطقه ای در خانه را انتخاب کنید و به جای اینکه داروها در نقاط مختلف خانه پراکنده باشد، همه داروها را در آن محل نگهداری کنید. همه داروها را در یک مکان نگه دارید و به تاریخ انقضای مصرف داروها توجه داشته باشید.

۳- پرسشگر باشید
اگر دستورات دکتر را نمی فهمید، از او بخواهید که توضیح بیشتری دهد. والدین باید اطمینان حاصل کنند که دقیقا می دانند چه کار دارند می کنند و دکتر باید در این راه به آنها کمک کند.

۴-فهرست تهیه کنید
فهرستی از داروهایی که کودک تان مصرف می کند تهیه کنید و علت مصرف هر دارو را جلوی آن یادداشت کنید. در ویزیت های دکتر این فهرست را به همراه خود داشته باشید.

۵- از وسایل مناسب استفاده کنید
از دکترتان در مورد بهترین راه دادن دارو به کودک سوال کنید. در صورتی که لازم باشد، قرص کودک به دو یا چند بخش تقسیم شود، ممکن است پزشکان برای این کار به جای چاقو استفاده از ابزار «برنده قرص» را توصیه کنند یا ممکن است به جای استفاده از قاشق استفاده از سرنگ یا کلاهک مدرج را برای دادن شربت توصیه کنند.

یک نکته که باید به آن توجه داشته باشید این است که ممکن است درجه های روی سرنگ یا کلاهک مدرج پس از مدتی استفاده محو شود. در این صورت باید فورا آنها را تعویض کنید تا مطمئن باشید کودک تان دوز درست دارو را دریافت می کند.

۶- دارو را بدون اینکه به دکتر کودک تان بگویید، قطع نکنید
برخی از والدین دادن داروها را به خاطر داشتن عوارض جانبی – مثلا خواب آلودگی کودک – قطع می کنند اما به دکتری که این دارو را تجویز کرده بود، در این مورد چیزی نمی گویند. صادق و صریح بودن با دکتر در مورد کارهایی که در خانه انجام می دهید مهم است زیرا بر سلامت کودک اثر خواهد گذاشت. در بیماری هایی مانند سرطان، قطع کردن یک داروی ضروری ممکن است مرگبار باشد.

۷- خلاق باشید
می توانید از روش های ابتکاری برای به یاد آوردن زمان دادن داروی کودک استفاده کنید. مثلا استفاده از زنگ هشدار تلفن همراه، تقویم های کامپیوتری یا از برنامه «اکسل» برای به یاد آوردن زمان و تاریخ دادن دارو به کودک.

همچنین می توانید محفظه های قرص دارای برچسب برای روزهای هفته را برای برنامه ریزی دادن داروهای کودک استفاده کنید که این روش ممکن است برای کودکان کم سن خطرناک باشد، زیرا کودکان می توانند در این محفظه ها را باز کنند.

۸- نگذارید کودک تان خودش دارویش را مصرف کند
حتی در کودکان با سن بالاتر و نوجوان هنوز باید والدین بر مصرف دارو نظارت داشته باشند. نوجوانان فکر می کنند که آسیب ناپذیر هستند و در نتیجه ممکن است دوزهای داروهای مورد نیازشان را مصرف نکنند و برای خودشان مشکل به بار بیاورند.

در آخر می توان گفت مصرف بیش از حد دارو یکی از شایع ترین موارد در این خصوص است که همه عوامل باعث می شود که داروهای کودکان به شکل مناسبی مصرف نشود. بررسی ها نشان می دهد مادرانی که خودسرانه اقدام و دستورات پزشک را در این زمینه رعایت نمی کنند کودکان شان دیرتر بهبود یافته و دچار عوارض دارویی شدید می شوند.

دارو باید با دقت مورد استفاده قرار گیرد. اگر به موقع و صحیح مصرف نشود اثر مثبت آن از بین رفته و به سمی مهلک تبدیل می شود. امروزه از لحاظ مصرف دارو در کشور با مشکلات کمی و کیفی خاصی مواجه هستیم.

حواستان به پوست بچه هایتان باشد

 آیا می دانید آفتاب سوختگی در دوران کودکی، خطر ابتلا به بدترین نوع سرطان پوست یا همان ملانوما در بزرگسالی را ۲ برابر می کند. محققان آمریکایی به تمام والدین توصیه می کنند برای پیشگیری از ابتلا به سرطان پوست در کودکان، استفاده از کرم های ضدآفتاب برای آنها را پشت گوش نیندازند. استفاده از کرم ضدافتاب در سنین کودکی، جلوی ابتلا به چین و چروک و خطرهای ناشی از آفتاب سوختگی در دوران بزرگسالی را هم می گیرد. اما برای این منظور باید شیوه استفاده از این ابزار محافظتی را نیز به کودک آموزش داد و روش های جلوگیری از آفتاب سوختگی را به او آموخت و گوشزد کرد.

از آنجا که معمولا بچه ها در فصل های گرم تر سال، لباس های بازتری می پوشند و پوستشان با وسعت بیشتری در معرض تابش مستقیم نور آفتاب قرار می گیرد، بهتر است تمام صورت (جز اطراف چشم ها)، پشت زانوها، گوش ها و گردن آنها را ضدآفتاب بزنید. ضدآفتاب بچه ها را باید حدود ۳۰-۱۵ دقیقه پیش از خروج آنها از منزل بزنید و هر ۲ ساعت یکبار هم آن را تمدید کنید. اگر فرزندتان قصد شنا در استخرهای روباز را دارد، باید هر ۱٫۵ ساعت، ضدآفتاب را تمدید و از ضدآفتاب های مقاوم در برابر آب استفاده کنید. به فرزندان بالای ۶ سال خود هم نحوه استفاده از ضدآفتاب را آموزش دهید تا بتوانند هنگام ورزش و بازی، خودشان ضدآفتاب را تمدید کنند.

به بچه ها بگویید امکان آسیب دیدن پوست نازک و حساس آنها در برابر نور آفتاب، بیشتر از بزرگسالان است و باید برای حفاظت از پوست خود، استفاده مداوم از کرم ضدآفتاب را فراموش نکنند.

اولین نکته ای که باید هنگام خرید ضدآفتاب برای بچه ها به آن توجه داشته باشید، این است که محصول مناسب پوست کودکان برای آنها بخرید. بهتر است ضدآفتاب بچه ها، حاوی ترکیب هایی مانند زینک اکساید یا دی اکساید تیتانیوم باشد. چون این ترکیب ها، کمترین تحریک پوستی را برای پوست حساس و لطیف بچه ها ایجاد می کنند و جذب پوست آنها هم نمی شوند.

محققان آمریکایی به صراحت اعلام کرده اند در حال حاضر، این دو ترکیب، ایمن ترین ترکیب های موجود در ضدآفتاب های مختلف موجود در بازار برای بچه ها هستند. بهتر است بدانید که هرچند سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) استفاده از ترکیب هایی مانند اکسی بنزون و رتینیل را هم در کرم های ضدآفتاب تایید کرده است اما استفاده از چنین کرم هایی با این ترکیب ها می تواند برای پوست نازک بچه ها خطرناک باشد.

روی برچسب ضدآفتاب مخصوص کودکان نگاهی بیندازید تا عبارت «broad soectrum» را روی آن ببینید. معنای این عبارت آن است که این محصول، پوست فرزندتان را هم در برابر اشعه UVA و هم در برابر اشعه UVB محافظت می کند. اگر فرزندتان به آلرژی های تماسی مانند اگزما مبتلا باشد، استفاده از ضدآفتاب های رنگدانه دار، به هیچ وجه برای او مناسب نخواهدبود.

بهتر است از ساعت ۱۰ صبح تا ۴ بعدازظهر که شدیدترین ساعت تابش نور آفتاب است، از بازی بچه ها در فضای آزاد یا بیرون بردن آنها برای خرید و تفریح خودداری کنید.

لباس های پوشیده، بهترین ضدآفتاب فیزیکی برای بچه ها هستند. به جای لباس های باز و تنگ در تابستان، کلاه لبه دار، لباس های آستین دار، بلند اما کمی گشاد و با رنگ روشن به تن آنها کنید. به این ترتیب، هم بچه ها گرمشان نمی شود و هم پوستشان در اثر تابش مستقیم نور آفتاب به آن آسیب نمی بیند. استفاده از کرم های ضدآفتاب، در سنین کمتر از ۶ ماهگی ممنوع است. پس، نوزادان زیر ۶ ماه را به هیچ وجه در ساعت های اوج تابش نور خورشید از خانه بیرون نبرید.

یکی از اشتباه های رایج والدین در فصل تابستان، این است که بچه ها را با لباس های آستین کوتاه، شلوارهای کوتاه یا دامن های کوتاه و بدون جوراب به پارک بازی می برند. این کار باعث می شود پوست بچه ها بیشتر در معرض آفتاب و سوختگی نشای از آن قرار بگیرد، هنگام بازی روی وسایل پارک دچار ساییدگی و سوزش ناشی از آن شود و هم احتمال خراشیدگی و بریدگی روی پوست در اثر زمین خوردن روی سنگریزه ها یا کف خیابان برای آنها به وجود بیاید. عفونی شدن زخم ها در اثر همین زمین خوردن های ساده می تواند بچه ها و شما را به دردسر بیندازد.

خطر صندل و کفش تابستانی برای کودکان
۲ نکته مهم درباره کفش تابستانی بچه ها وجود دارد؛ اول اینکه بچه ها به هیچ وجه نباید صندل بپوشند؛ مخصوصا هنگامی که قرار است به پارک بازی، خرید یا پیاده روی بروند و فعالیت فیزیک زیادی داشته باشند. صندل ها، ۲ مشکل برای بچه ها ایجاد می کنند؛ به دلیل محافظت ضعیفی که از کف و مچ پا دارند، باعث چرخش ناگهانی مچ پا در اثر دویدن یا زمین خوردن ساده می شوند و امکان بروز دررفتگی یا آسیب دیدن تاندون و آشیل پا وجود دارد. دوم اینکه به دلیل باز بودن اطرافشان، امکان ورود خاک و سنگریزه به داخل این صندل ها وجود دارد و این مساله می تواند باعث آسیب پوست کف پای بچه ها شود.

دومین نکته درباره کفش های تابستانی بچه ها این است که به هیچ وجه نباید کفش آنها را بدون جوراب بپوشانید. بچه ها در طول بازی و فعالیت، بیش از اندازه عرق می کنند. معمولا جنس و رنگ بیشتر کفش های بچه گانه مصنوعی است. این ترکیب های مصنوعی در اثر تعریق پا، تماس بیشتر و عمیق تری با پوست برقرار می کنند و مشکلاتی مانند آلرژی های پوستی و عوارض ناشی از آن مثل قرمزی، التهاب و خارش به وجود می آورند. بد نیست بدانید تعریق بیش از حد پا در کفش می تواند محیط گرم، مرطوب و مناسبی برای رشد قارچ ها ایجاد و پوست حساس و نازک بچه ها را درگیر این قارچ های پوستی کند. به همین دلیل توصیه می شود کفش و صندل را حتما با جوراب نخی روشن بپوشند و جوراب های آنها را هم حتی در صورتی که بو نمی دهد و فقط عرق کرده، بعد از رسیدن به منزل بشویید.

چگونه به کودکی که دندان در می آورد کمک کنیم؟

پدیدار شدن مرواریدهای سفید در دهان کودکان یکی از زیباترین تجربه های والدین است. اما این رویداد زیبا اغلب با درد و بی قراری کودکان همراه است.

زمان در آوردن دندان شیری در بچه های مختلف فرق می کند، اما معمولا حدود شش ماهگی شروع می شود. معمولا ابتدا دو دندان در لثه پایین و بعد دو دندان بالایی رشد می کنند.

علایم شایع در آوردن دندان شیری
– افزایش بزاق و آبریزش از دهان ممکن است دو ماه قبل از پیدایش اولین دندان شروع شود.
– بی قراری و تحریک پذیری
– ورم لثه ها
– خارش لثه ها
– سعی در گاز گرفتن و جویدن اجسام سفت

– برخی مواقع در زمان رویش دندان‌های شیری کودکان دچار تب می‌شوند که یک امر طبیعی است و جای نگرانی نیست. ‌البته خانواده‌ها باید در این مواقع، کودک را نزد پزشک اطفال ببرند تا علت تب کودک مشخص شود، زیرا ممکن است همزمان با رویش دندان‌های شیری، کودک دچار سرماخوردگی نیز بشود و تب، ناشی از سرماخوردگی باشد.

رویش دردناک دندان ها امری اجتناب ناپذیر است، اما روش هایی نیز وجود دارند که به وسیله آنها می توانید تا حدی درد کودک را تسکسن دهید.در زیر بعضی از این روش ها آورده شده است.

 بهترین روش برای کاهش درد دندان در آوردن کودکان
* بهترین روش برای کاهش درد و التهاب لثه‌های متورم کودک، استفاده از سرما و ماساژ است. سرما لثه‌ها را تا حدی بی‌حس می‌کند و ماساژ لثه ها احساس خوبی برای کودک به همراه دارد.

* برای این منظور می توانید گاز استریل را با آب جوشیده خیس کرده و در فریزر قرار دهید و پس از این‌که یخ زد آن را به کودک بدهید تا گاز بگیرد و لثه‌هایش را به آن فشار دهد.

* فشار آوردن و ماساژ لثه‌ها احساس خوبی به کودک داده و درد و خارش او را کاهش می دهد، به همین دلیل است که کودکانی که در حال دندان درآوردن هستند، همه اجسام را در دهان خود می‌برند.

* وسایل نرمی که در اصطلاح به آن دندانی می گویند نیز به این منظور طراحی شده و برای کودک مناسبند. آنها را خوب بشویید و چند دقیقه در فریزر بگذارید، سپس در اختیار کودک قرار دهید تا بر روی لثه هایش بمالد.

* میوه هایی مانند خیار و هویج نیز برای این کار مناسبند، اما باید دقت کنید که کودک تکه ای از آن را جدا نکند، زیرا ورود حتی تکه کوچکی از خوراکی ها به مسیر تنفسی کودک خطر خفگی او را به دنبال خواهد داشت.

* قاشق‌های کوچک نرم و ژلاتینی هم می‌توانند به تسکین درد و خارش لثه‌ها کمک کنند. قاشق ژلاتینی را برای مدت کوتاهی در فریزر قرار دهید و سپس در اختیار کودک بگذارید تا خارش لثه هایش را به وسیله آن آرام کند.

* اگر با این روش ها لثه های کودک آرام نشد و او همچنان بی قرار است می توانید از داروها و ژل های بی حس کننده ویژه کودکان استفاده کنید.

* قطره استامینوفن هم می تواند درد کودکان را تسکین دهد، اما به یاد داشته باشید که حتما قبل از مصرف داروها و حتی ترکیبات بی حس کننده باید با پزشک کودکتان مشورت کنید.

* ترشح بزاق کودکی که در حال دندان درآوردن است افزایش می یابد و دور دهان، چانه و گردن او را مرطوب می کند. این رطوبت ممکن است موجب خارش و التهاب پوست کودک در این نواحی شود. برای جلوگیری از این حالت چندین بار در روز اطراف دهان و چانه او را با دستمال نرم و تمیز خشک کنید و کمی کرم مرطوب کننده ویژه کودک یا وازلین کودک در اطرافش دهانش بمالید.

منبع:بیتوته

همچنین ببینید

تکالیف فرزندان

واقعيت اين است که براي بعضي از دبستاني ها هيچ کاري سخت تر از انجام …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *